Антось Арцёменка

Учора былі выбары, перамагла (53%) незалежная кандыдатка, за якую я галасаваў. У цэлым па штаце перамагла лейбарыстка Эна Блай, чым я ў прынцыпе задаволены, хаця і шкадую, што лідар апазыцыйных лібэрал-нацыяналаў The Borg падаў у адстаўку.

Яшчэ ўчора была Trivia night, спаборніцтва адказаў на пытаньні (спорт, музыка, геаграфія з гісторыяй, іншыя навукі, навіны, тэлевізія, літаратура, распазнаньне людзей на фотках і г.д.) Тэматыка збольшага аўстралійская і нават местачковая. Шэсьць камандаў па 10-12 людзей. Мы перамаглі, хаця было вельмі цяжка, адарваліся ад другой каманды на 8 балаў з прыблізна 300. Магчыма, найбольшую колькасьць балаў (і нават круг бясплатных напояў) прынёс нашай камандзе я.

Усё гэта ў чарговы раз вымушае задумацца, наколькі ў Беларусі "ўсё ня наша, ўсё чужое" (акрамя, вядома, сваякоў, сяброў і часткі калег). А вось тут усё сваё. Нават незнаёмыя людзі збольшага жывуць як я, глядзяць-слухаюць-чытаюць тое што я, разумеюць мяне. Вядома, усе мы вельмі розныя, і зь некаторыя тэндэнцыі я ўвесь час зьдзекваюся (абястлушчаная ежа і паліткарэктнасьць), але той прорвы паміж сабой і 83% насельніцтва тут не адчуваю.

Як ні дзіўна, гэта хутчэй замінае знайсьці сабе добрую дзяўчыну, чым дапамагае. Звычайна "рашнз" тут скардзяцца, што аўстралійкі вельмі чужыя, вельмі іншыя. Па мне дык наадварот, такія самыя як я, піва напіцца і нагаманіцца з карэннай аўстралійкай - самая асалода, але для зараджэньня рамантычных стасункаў мне трэба, каб дзяўчына была маёй процілегласьцю і нават не зусім зразумелай. А ў нашым мястэчку адзінокіх і так амаль няма, таму - інтэрнэт на дапамогу...

Хтосьці ў форуме выразіўся: Emperor Palputin and Darth Medveder. Ня памятаю нават, пра што гаворка была, так сьмяяўся...

http://news.bbc.co.uk/2/hi/uk_news/wales/7702913.stm

Мясцовая рада ў Валіі замовіла па электроннай пошце пераклад з ангельскай на валійскую мову "Заезд грузавікоў забаронены, жылы раён". І атрымала аўтаматычны адказ па-валійску: "Мяне няма ў офісе - калі ласка, дасылайце матэрыялы для перакладу". Прыняўшы гэта за гатовы пераклад, яны зрабілі дарожны знак і ўсталявалі яго!

У артыкуле падаюцца і іншыя падобныя выпалкі - напрыклад, знак па-ангельску "Паглядзіце направа", а па-валійску "Паглядзіце налева" (пры пераходе дарогі ў Велікабрытаніі пешаход звычайна мусіць спачатку паглядзець направа, бо рух левабочны). Такім чынам, выканаўшы патрабаваньне, ангелец пасьпяхова пяройдзе дарогу, а валіец трапіць пад машыну. :-)

Вось як людзям цяжка, а нам сьмешна, што хтосьці "белкИ" пераклаў "вавёркі". :-) Наколькі трэба быць разумова адсталым, каб баяцца нязручнасьцяў ад беларускай мовы ў Беларусі...

http://www.minimovie.com/film-128460-McCain-Obama%20Dance-Off

Считаю важным, поэтому вынесу из комментов на главную страницу...

Ну не пиши ты о том, о чем представления не имеешь. Лично не верю, тля!

Вот я-то как раз и не пишу о том, о чем представления не имею.

Сведения о том, что Грузия применила "Град" по Цхинвали подтверждаются всеми источниками, включая ту же BBC.

Хм. http://news.google.com, grad site:bbc.co.uk - только цитаты.

Вот и считай. Работала одна установка - десятки трупов. Батарея - сотни. Дивизион - счет может идти и на тысячи.

Ну если число жертв высчитали не по факту, а именно таким математическим методом - тогда да.

Но вот кто объяснит. Саакашвили мирно вернул Грузии Аджарию. Он мирно сверг Шеварднадзе, одного из хитрейших и опытнейших политиков в мире, как бы кто к нему ни относился. А ведь мирное решение политических кризисов Грузии не свойственно, вспомним и Гамсахурдию, и как его заменили на того же Шеварднадзе. Короче, можно по разному относиться и к Саакашвили, но понятно одно - он не идиот и не кровавый маньяк. А именно в это меня заставляют поверить. "Так, с Аджарией покончено, кто там у нас следующий в списке, Осетия? Убьем-ка там пару тысяч "Градами", сожжем стариков в церкви - тогда они тоже обратно присоединятся". Я действительно не имею представления о том, как оно там на правде, зато имею довольно неплохое представление о лжи.

И я написал не о Градах, а о самолетах. Ты знаешь, моим почти-ровесникам (на полгода-год младше), закончившим военку, однажды поприходили повестки. А мне уже было 27, проскочил. А то попал бы в ПВО, так как откашивать всякими хитрыми способами не умею. И вот тут возможный выбор. Существо на букву Л устроило какую-то авантюру, погибло много невинных людей, в отместку страну бомбят американские (российские, австралийские, уругвайские) самолеты. Буду я их сбивать? Без колебаний! Ибо нефик. Посему - слава, почет и респект грузинским ПВОшникам! Возможно, благодаря им эта кошмарная война, надеюсь, заканчивается.

http://lenta.ru/news/2008/08/11/planes/  - Малайцы грузіны, не здаюцца! Вялікая павага!

А вось яшчэ прыгожая навіна: http://www.guardian.co.uk/sport/2008/aug/10/olympicsshooting.olympics2008 - расейка і грузінка, якія на Алімпіядзе занялі другое і трэйцяе месцы ў пісталетах (!), абдымаюцца. Было б яшчэ лепей, каб расейка адмежавалася ад злачынстваў свайго ўрада, але я зашмат хачу.

Адно пытаньне: калі на сьвеце была апошняя вайна, якая была абвешчана?

Націсьніце, каб павялічыць (у новым акне)

Найцікавейшыя фоткі заўсёды ловяцца не на нармальны фоцік, а на мабілку. Гэтую я зрабіў у пятніцу ў Маскве з машыны. Прычым аб'явы заўважыў толькі ўжо праглядаючы зьнятае на кампутары. Мараль, вядома, такая: кідаю піць! акурат назьбіраюцца грошы на новы палёт у Беларусь!

Поўны шлях ад дзьвярэй нашага дома да дзьвярэй бацькоўскага заняў роўна трое сутак, а назад - роўна двое. Але трое сутак лягчэй, бо заўсёды спалі ў нармальных умовах. А другой гадзіне дня Юля забрала мяне з працы і роўна а сёмай, праехаўшы 450 км, мы завіталі на Сонечны бераг да Аксаны, сястры ziankovich, якая для нас практычна суседка, бо для Аўстраліі гэта - не адлегласьць. Спаць у ложку пасярод такой доўгай дарогі - проста неацэнна, вялікі дзякуй Аксане і Рою.

На міжнародныя рэйсы раяць прыбыць за дзьве гадзіны да адлёту, але рана падымацца не хацелася, і я выехаў без запасу часу, разьлічыўшы, што нават калі па дарозе здарыцца аварыя (вядома, не са мной), то ўсё адно пасьпеем. Ну што, аварыя здарылася, гадзіну ехаў з хуткасьцю 5 км/г, але не спыняўся, і ўсё адно пасьпеў. Інакш бы квіткі прапалі і разам зь імі $4000, бо квіткі нездавальныя, танныя (чатыры тысячы - гэта танна).

Спадабалася, што ніхто не спрабаваў карыстацца бакавой паласой - яна досыць шырокая, каб ехаць на нармалёвай хуткасьці, і ў Беларусі на такія палосы выязджае багата хто, каб аб'ехаць корак. А тут - не, хаця дзясяткі тысяч людзей відавочна спазьніліся і на самалёты, і на працу, і на бізнэс-сустрэчы.

Сама працэдура праходу пашпартнага кантролю і мытні ў аэрапорце Brisbane амаль імгненная, але чэргі былі доўгія, яўна праз тую аварыю. Спытаў у цётачкі: "Мой самалёт адлятае праз 25 хвілін - ці пасьпею?" Яна пералічыла людзей у чарзе, паглядзела на гадзіньнік, падумала і ўпэўнена выпаліла: "Вядома, пасьпееш! No worries!" Ну так, сеў за 8 хвілін да плянаванага адлёту. Які трохі запазьніўся, бо чакалі кагосьці яшчэ.

Каля 80% пасажыраў размаўлялі па-карэйску. Калі я штосьці сказаў Дыяне па-расейску, яна, як заўсёды, абурылася: "Speak English!", на што я са звыклым сарказмам адказаў: "Yeah, right, because everyone on this plane speaks English", але звыкла "прыстасаваўся", як гэта называе Юля.

Карэйскія сьцюардэсы - проста бусечкі. Плястмасавыя штукі ў валасах і шалікі з ссунутым набок банцікам на акуратных шыях надаюць ім выгляд ценькіх парцалянавых лялечак у падаруначнай упакоўцы. Але яны жывыя, вельмі жывыя, з багатай прыемнай мімікай, усё завіхаюцца, несупынна прыносяць розныя файныя стравы, напоі, рэчы і цацкі. Рэзкі кантраст як з аўстралійкамі - апранутымі ў страшлівыя абарыгенскія строі вясёлымі крамянымі дзеўкамі, кроў з малаком, так і з пахмурымі незадаволенымі распаўнелымі расіянкамі. Вядома, ні на хвілю не заснуў, і не шкадую.

Паглядзеў карэйскі фільм з кітайскімі субтытрамі (ня слухаючы). Дзяўчаты ў ім вельмі прыгожыя, а сюжэт такі: карэйцы спачатку шмат страляюць зь пісталетаў друг у друга, але потым усьведамляюць, што трэба насамрэч страляць у японцаў, і ўсіх іх забіваюць. Карацей, спадабалася.

Усяго дзесяць з паловай гадзін - і мы ў Сэуле, дакладней у Інчоне. Працяг будзе.

Усюды шукаў падобнае фота, а знайшоў у сябе на мабілцы, таму якасьці ніякай, затое што гэта было за імгненьне! Фота зроблена 19/07 ў 21:25 паводле варшаўскага часу. Усё яшчэ шукаю фота ранейшае па часе (бліжэйшае да моманту перамогі беларускай упартасьці над польскай дурасьцю), дзе v_mariamna з драўляным дрэўкам у мяне на плячах. Павінна быць, здымалі вельмі шмат. Ці хаця бы ў каго-небудзь яшчэ, ці на сваіх нагах. А можа і я з дрэўкам ёсьць?

А вось пад "катам" адна з "партызанскіх вылазак". ( Read more... ) На пярэднім пляне - div4ina_is.

Ну вось і скончылася фантастычнае падарожжа на Радзіму. Рад, што зьезьдзіў, рад, што вярнуўся. Але хто хоць раз у жыцьці зьмяніў краіну пражываньня, той ніколі ня будзе поўнасьцю шчасьлівым, бо куды б цяпер ні паехаў - шмат чаго важнага будзе вельмі недаставаць (калі, вядома, не зьмяніць краіну на вельмі блізкую ўва ўсіх адносінах, напрыклад Польшчу). Вось сьпіс рэчаў, якіх мне асабліва бракавала ў гэтым падарожжы, і якія быў страшэнна рад мець учора і сёньня.

1. Дзікі, агалцелы, доўгі і шматразовы сэкс зь Юлечкай Сэкс увогуле
2. Лінукс дома і на працы
3. Абсалютна чыстае паветра ў горадзе
4. Надвор'е без задушлівай гарачыні, выкліканае сухім паветрам і цудоўным акіянскім брызам. Тут цяпер зіма, але яно і ўлетку тое самае
5. Выключна добрыя, душэўныя людзі ў крамах і г.д.
6. Праца, калегі па ёй, вельмі кожнага зь іх люблю
7. Дом, дзе мяне ніхто не кантралюе... Жыць даросламу чалавеку з бацькамі, якія цябе тры гады ня бачылі - справа нялёгкая
8. Тое, што людзі да мяне зьвяртаюцца mate (сябра) ці ў рэдкіх выпадках sir, а ў трэйцяй асобе gentleman, а ня гідкім парінь, ці яшчэ горшым мушшіна (зрэшты, дзевушка і жэншшіна ў тысячу разоў горш)
9. Ангельская мова (беларуская ўсё яшчэ выклікае розныя нездаровыя рэакцыі ў тож-беларусаў, а расейская - у мяне)
10. Горад, які збольшага выглядае як прыгожыя лецішчы з вольным небам, але пры гэтым ёсьць горадам з усімі зручнасьцямі
11. Правільная музыка на радыё і ўвогуле паўсюль
12. Машына! У Менску нават не спрабаваў сесьці за стырно (нават ня столькі з-за правабочнага руху, ручной каробкі перадач, брутальнага трафіку і спазмаў у горле ад выхлапаў, колькі з-за тысяч стройных ног на высокіх абцасах у спалучэньні з поўнай адсутнасьцю п.1)

Тое, чаго яшчэ не паспытаў пасьля вяртаньня:

13. Акіян (плаваў доўга перад самым ад'ездам, але ўчора, хоць і прагнуў, але быў дужа заняты п.1)
14. Танныя і смачныя манга, авакада і г.д. - таксама не было часу заехаць да цётачкі, якая іх прадае

...і да халеры чаго яшчэ. Але ўжо бракуе шмат чаго зь Беларусі і асабліва Польшчы. Трэба будзе апісаць найважнейшае, што запомнілася з падарожжа. У любым выпадку, калі ты чытаеш гэты дзёньнік, то мы хутчэй за ўсё знаёмыя ці нават сябры, і я сумую па табе.

Калі хто будзе на НРМ у "Графіці" 10/07 і захоча разьвіртуаліцца, то мяне лёгка пазнаць па перавязцы на правай шчацэ ад бойкі з акулай.

Budka suflera. Люблю гэтыя дзьве песні: Bal wszystkich swiętych і Takie tango. Прыемныя мэлёдыі, душэўныя словы. Калі-нікалі сьпяваю сам.

Іch troje. Трэба выдаліць з зацікаўленьняў, бо падабаецца толькі іхні выступ на Эўравізіі 2006, які нават у фінал не патрапіў. А мы любім, дагэтуль круцім. Таксама сьпяваю, хаця нямецкая частка песьні (у адрозьненьне ад польскай, гішпанскай, ангельскай і расейскай) у галаве надоўга не затрымліваецца. :-)

INXS. Fellow Aussies! Голас Майкла Хатчэнса прабірае, прабірае. Музыка бельмі прыемная... Думаю, што калі б я быў жанчынай, то гэтыя песьні маглі б даводзіць да аргазму. Улюбёныя песні - By My Side, Never Tear Us Apart і іншыя. Падпяваю, бывае.

Pratchett - неймаверна разумныя і сьмешныя кніжкі. Асабліва люблю спачатку праслухаць кнігу, а потым прачытаць. Пару кніжак чытаў даўно па-расейску і нядаўна ў арыгінале, дык хачу пахваліць перакладчыка: сустрэўшы абсалютна неперакладальны жарт, ён (ці яна) не спрабуе збудаваць нешта нехлямяжае, а прапускае зусім. Затое адцягваецца на наступнай старонцы, дзе ніякага жарту не было ў арыгінале! Не люблю я пераклады страшэнна, але бываюць вось такія выключэньні. Падвойная асалода! І я яшчэ не чытаў/слухаў нават паловы - колькі радасьці чакае наперадзе! Але вельмі сумна, што ў Пратчэта нядаўна знайшлі Альцгеймэра - проста вусьцішна думаць, што такі вялікі розум прыйдзе ў заняпад... А, улюбёная кніга - Reaper Man (Мрачный жнец) і... усе астатнія.

Stratovarius. Фінскія гурты наагул набрынчэлі столькі шыкоўнай музыкі, цікавай усяму сьвету, але адметнай сваім асаблівым абліччам, што тут нават і пісаць няма пра што... Слухаць! Зь песень найбольш люблю Chasing Shadows, Soldier's Prayer і Years Go By, якую таксама часта сьпяваю.

Дзякуй за арганізацыю флэшмобу!

Учора ў нашым вясковым касьцёле "The Star of the Sea" было дзіцячае сьвята. Прашу прабачэньня за якасьць (мабілка).

У Беларусі я галасаваў па дванадцаці рэфэрэндумных пытаньнях (4 ў 1995-м, 7 у 1996-м і 1 ў 2004-м) і на безьлічы выбараў, пачынаючы з прэзыдэнцкіх 1994-га. Выбар народа заўсёды быў процілеглы майму. Аж да ўчорашняга дня, калі кандыдат у дэпутаты фэдэральнага парлямэнта ад нашай акругі, за якога я галасаваў, нечакана перамог. Сацыялягічныя апытаньні і колькасьць пастаўленых грошай (у Аўстраліі любяць рабіць стаўкі на коней і палітыкаў) упэўнена ставілі яго на другое месца, але шмат людзей вызначыліся ў апошні дзень ці нават гадзіну, у тым ліку і я.

Ягоная партыя таксама перамагла ў нацыянальным маштабе, і лідэр апазыцыі Кевін Рад стаў новым прэм'ерам, а былы прэм'ер Джон Хаўад, хутчэй за ўсё, страціў нават сваё ўласнае дэпутацкае места (тут, каб стаць пастаянным міністрам, трэба спачатку ў дэпутаты выбрацца). Праўда, прычына гэтага - зьмененыя межы ягонай акругі (была бясьпечна лібэральнай, стала маржынальнай - такой, дзе ёсьць вялікія шанцы ў розных кандыдатаў). Камісія, якая вызначае тыя межы - сапраўды незалежная, напаскудзіла прэм'еру, а магла бы і лідэру апазыцыі - яна толькі рупіцца, каб у кожнай акрузе была прыблізна роўная колькасьць насельніцтва. Наша акруга, дарэчы, зусім новая, бо вельмі шмат людзей нараджаецца і прыязджае зь іншых мясьцін краіны.

Да былога ўрада ў мяне таксама не было ніякіх прэтэнзій - проста лідэр апазыцыі падабаўся болей. Яго і называюць "маладым, палепшаным Хаўадам", Howard Lite. І нават вінавацілі ў палітыцы "Я таксама!" (перайманьні і нават крадзяжы ідэй і планаў урада). Зрэшты, урад таксама "пазычаў" найбольш удалыя ідэі апазыцыі.

Спрэчкі паміж уладай і апазыцыяй звычайна зводзіліся да такога дыялёгу:

Апазыцыя: Вы кіруеце вельмі дрэнна!
Улада: Магчыма! Але ж вы кіравалі яшчэ горш!
Апазыцыя: Можа быць! Але калі вы кіравалі перад намі, рабілі гэта яшчэ горш за нас!

Ну што ж, прынамсі, прагрэс відавочны. Альбо такі дыялёг:

Улада: Эканоміка разьвіваецца вельмі добра! Гэта наша заслуга!
Апазыцыя: Не, гэта заслуга нашых рэформаў!
Улада: Магчыма! Але мы яе пасьля вас не зламалі!

Што кінулася ў вочы на ўчастку - агітацыя не забаронена, а наадварот, буяе. У тым ліку жорсткая крытыка апанэнтаў. Ну і раней ведаў, што яўка прымусовая, а галасаваньне прэфэрэнцыйнае. Добрая сыстэма, беларусам яе недастае: напрыклад, на тых жа прэзыдэнцкіх выбарах 1994-га я, галасуючы за Пазьняка, мусіў выкрасьліць усіх астатніх, ня робячы розьніцы паміж Шушкевічам і Лукашэнкам. Па аўстралійскай сыстэме я бы паставіў 1 Пазьняку, 2 Шушкевічу, 3 аграрніку Дубку, 4 камуністу Новікаву, 5 Лукашэнку і 6 Кебічу. Перамагае тут часта ня той, хто набірае большасьць "першых" галасоў (такога амаль і не здараецца) а той, хто мала каго раздражняе і такім чынам атрымлівае шмат "другіх", "трэйціх" і так далей прэфэрэнцый ад іншых кандыдатаў. І, вядома, ніякіх другіх тураў.

От Кроналлы до Сити
Поезд идет не спеша.
Мысли мои, не летите, -
Я прошу, не дыша.
Куда вы? Под небом синим,
У синего моря, вширь
Раскинулся город Сидней
Ожившей мечтой души.
Он - лес волшебный из детства,
Он - белые паруса,
Он - сказочное королевство,
Он - дивный роскошный сад,
Он мне бесконечно дорог,
Но мчусь в тот далекий край.
Ги-дай, мой любимый город,
How are you? I'm fine, good bye!
От домиков красных кирпичных
В тени эвкалиптов и пальм,
( Read more... )

На сёньня былі абяцаныя крутыя бунты, але паранена толькі двое паліцыянтаў і арыштавана толькі 18 дэманстрантаў. Але ўсё адно, не разумею, чаму гэта ўсё зроблена ў Сыднэі, гэта ж не сталіца, сталіца ў Кенбэры, там палітыкі працуюць і жывуць, вельмі правільны і занудны горад - усе палітычныя саміты павінны быць там! Бо ў Сыднэі ж парушана праца ўсяго бізнэсу, сапсаваны адпачынак столькім турыстам! Хіба што акрамя антыглябалістаў і іншых левакоў-хіпакоў - таксама панаехалі з усяго сьвету ладзіць вулічныя баі.

У Кенбэру! За ўвесь час у Аўстраліі мне было сумна толькі адзін раз - гэта былі 6 гадзін, праведзеныя ў сталіцы. Праўда, там недалёка найвышэйшая кропка кантынэнту, гара Касьцюшкі (вымаўляецца Мяўнт Козіоскоў) - вось туды з радасьцю паеду.

1. Буш назваў гэта ўсё "самітам OPEC" замест APEC. Калі хто ня ведае, OPEC - гэта арганізацыя нафтаздабыўцаў, а APEC - краін вакол Ціхага акіяна.

2. Назваў аўстралійскія войскі ў Іраку "аўстрыйскімі". Праўда, ён ня першы.

3. Сустракаючыся зь лідэрам апазыцыі Кевінам Радам, умольваў яго тыя войскі не выводзіць. Зрэшты, гэтая просьба - разумны крок.

4. Так і ня здолеў вымавіць назву тэрарыстычнай арганізацыі "Jemaah Islamiah".

5. Са сцэны пайшоў не туды - наш прэм'ер яго тады накіраваў куды трэба.

6. Пасьлядоўна вымаўляе слова nuclear як "нукіля". Людзі сьмяюцца. Затое калі тут нядаўна адзін дэпутат сказаў "нуклеа", прэм'ер-міністар паправіў яго: "ньюклеа". Чаму ён Буша не паправіць? А сам слова uranium заўсёды чамусьці вымаўляе "юрэнміэм". Салодкая парачка.

7. Дарэчы, пра ўран. Учора ж Пуцін прыляцеў зь Інданэзіі, ён туды прадаў на мільярд танкаў, самалётаў і падводных лодак, дык прыляцеў з грашыма прыкупіць у Аўстраліі трохі ўрану. Большасьць народу катэгарычна супраць, некаторыя называюць гэты гешэфт найвялікшай памылкай Аўстраліі за ўсю яе гісторыю. Мы ўжо прадаем уран Індыі - тут ніхто ня пярэчыць.

Крута, у Сыднэі арыштавалі маіх улюбёных камэдыянтаў зь перадачы The Chaser's War on Everything - тыя зладзілі аўтамабільную кавалькаду, прыкідваючыся канадзкай дэлегацыяй, і адзін зь іх, Чэс, апрануты Бін Ладэнам, прарываўся сустрэцца з Бушам, але ўсіх замялі - 11 чалавек. Потым выпусьцілі, але сьвеціць да 6 месяцаў. Мабыць, рэйтынг і так папулярнай праграмы ўздымецца да 100%. Выходзіць яна, дарэчы, на дзяржаўнай безрэклямнай тэлевізіі ў найлепшы час, з паўторам. Гоняць на ўрад фантастычна жорстка, нават на агульным фоне.

Усе казлы панаехалі ў Сыднэй - Буш, кітаец Ху, заўтра Пуцін - аднаго Рыгорыча недастае для поўнай кампаніі. Зусім не пазнаю горад, у якім пражыў паўтара года, вольны, прасторны і прыгожы, які так моцна люблю - усюды агароджы, краты, паліцыянты і пратэстуючыя. Ёсьць забаўныя - напрыклад, дзяўчаты ў бікіні з плякатам "STOP BUSH - WAX REGULARLY". 52% аўстралійцаў лічаць Буша-малодшага найгоршым прэзыдэнтам у гісторыі, але 36% ня згодныя з гэтым, мяркуюць, што хтосьці быў яшчэ горшы (апытаньні не паведамляюць, хто). Але добра, што не абагульняюць: 75% па-ранейшаму любяць амэрыканцаў і Амэрыку.

Лідэр апазыцыі павітаў Ху колькіхвіліннай прамовай на чысьцюткім мандарыне (галоўны кітайскі дыялект). Ён там працаваў некалькі год, вывучыў. Амаль 100%, што ўзначаліць краіну сёлета.

І без палітыкі: Дыяначка толькі што, з захапленьнем распавядаючы пра аднаго з удзельнікаў гурта The Wiggles, кажа: "Ён такі абжо-о-ора - як ты!"

З сёньняшніх навін:

http://www.news.com.au/couriermail/story/0,20797,22181840-952,00.html

10-тысячная дэманстрацыя ў Брызбэне (сталіцы штата) супраць далучэньня мясцовай рады Нусы да мясцовай рады Сонечнага берага. Даведка - насельніцтва Нусы - 50000, геаграфічна яна да таго самага Сонечнага берага і належыць. Чым тое аб'яднаньне кепска (ці добра) - тлумачыць цяжка і нецікава. Але адназначна добра тое, што людзі ня церпяць парушэньня сваіх інтарэсаў.



Фоткі мае. Першая - Нуса, другая - Мулулаба ў іншай частцы Сонечнага берага. Фоткі ня выкліканы падкрэсьліць розьніцу: і там і там ёсьць і "высокія" будынкі, і аднапавярховыя, і, натуральна, адсутныя на фотках пляжы.

А колькі месяцаў назад у Сыднэі былі 100-тысячныя дэманстрацыі, паліцыя ўжывала сілу, па БТ паказвалі. Прычына - распаўсюджаньне спрошчанага парадку звальненьня супрацоўнікаў на прадпрыемствы колькасьцю да 100 чалавек, наколькі я разумею.

Ну і, вядома, забастоўкі і дэманстрацыі настаўнікаў супраць урадавага рашэньня выкладваць у інтэрнэт сярэднія вынікі пасьпяховасьці па школах (бо тады ўсе захочуць вучыцца ў добрых школах - а што рабіць дрэнным?), а таксама дэманстрацыі студэнцкіх прафсаюзных актывістаў (нешматлікія, але шумныя) супраць скасаваньня прымусовага сяброўства ў прафсаюзах (вядома, шкада губляць $400 у год сяброўскіх складак з кожнага студэнта).

Вось такія ў нас сур'ёзныя праблемы. Яшчэ сёньня:

http://www.news.com.au/couriermail/story/0,20797,22181857-952,00.html

18 антываенных актывістаў прадсталі перад судом за пратэст супраць супольных аўстралійска-амэрыканскіх манэўраў у аголеным выглядзе. Чамусьці мне ўявілася, што перад судом яны прадсталі ў тым самым выглядзе.

Але ня ўсё ў Аўстраліі так вясёла і бесклапотна. Вось, тыдзень таму:

http://www.abc.net.au/news/stories/2007/07/29/1991037.htm

21-гадовы жыхар Сыднэя загінуў, праляцеўшы 45 мэтраў па каналізацыйнай шахце, ловячы гекончыкаў для сваёй ручной зьмяі. Пад'ём яго наверх заняў некалькі гадзін.

На першую траціну кніжкі пайшоў тыдзень, на астатнія дзьве траціны - адна ноч. Праз гадзіну ўставаць на працу. Спаць зусім ня хочацца.